دارد یک هفته میشود...یک هفته ای که همه جا قطع است...اختلال رسانه.این دیگر قطعی اینترنت نیست...بهش میگویند اختلال رسانه ای...خیلی سخت است که بنشینی و تنها نظاره کنی...این دو پسر جوانی که کنارم نشسته اند و تخته نرد بازی میکنند میراثی ازین روزهای تاریکند که چشم های روشنشان شاید تنها امید گذار باشد...کمترین یا بیشترین را باید شمرد روزی...دیگر نمیشود هیچ چیز را برشمرد مگر نه؟نمیشود تنها ماند مگر نه؟کسی نمیتواند تاریکی درونت را تحمل کند مگر نه؟برگشتن به بیان...برگشتن به اینجا مثل بازگشت یک شهر متروک میماند...انگار بعد از چنگ جهانی به ورشو بازگشته باشم...یا که برگردی به خانه ی اجدادی صاحب مرده ای که تمامی شیشه هایش شکسته باشد و با پوتین سربازی روی شیشه شکسته ها قدم بزنی...فکر نمیکردم بعد از تو برگردم...بعد از تویی که رفتی و همه چیز را بردی...اینجا جایی است که باید برگشت؟از کشته شدگان باید گفت؟میشود از شهدا گفت؟از تمامی آن چشم های کور شده باید نوشت...از پسر بچه ی گریانی که شبکیه چشمش را با روغن سیلیکون به ته کره چشمش چسباندند و از درد چندین بار غش کرد و حتی اشکی برای ریختن نداشت...چندشم میشود از دست کشیدن بر زخم ساچمه های روی کمرش...بدون چشم هم میشود این راه را رفت؟که گفتند باید نگاه کنی...نگاه کن
چند سالی گذشته...موهومات،عالم ناسوت،چند قرن زیر آب زندگی کردن انسان را ماهی نمیکند؟اتصال پیشانی به ساعدهای چسبیده بر ستون زانوها و آن طرفترش قیچی نیمه بازی که ریسمان عمرش را بریده بود...زمین چسبناک و هوای خفه که از شدت غلظت،پرحجم و سنگین مثل مار توی دماغ کشیده میشد..نمیشود که تمام عمر را آنجا گذراند؟باید دست و پاهایت را اره کنی و روی زمین بخزی،بلکه مار شوی...افول چند ستاره را که ببینی میشود دانست که همه شان افول میکنند؟ما اینجا زنده ماندیم،نیک نگریستیم که همه تزویر میکنند...
نفس کشیدن سخت است ،ریه ها یاری نمیکنند.او فکر میکند چیزی نشده و آب از آب تکان نخورده ولی هرچه باشد انگار گازوییل بالا آورده و روی آب ریخته، به زودی روی رنگین کمان حاصل از تهوع اش ته سیگار می اندازم...سرم چکه چکه میرود داخل رگ،بدنش از بی آبی خشک شده...سر سوزن را که بیرون میکشد خون از ملحفه جاری میشود،پاهای باد کرده میلرزد...همه میخواهند نجاتت دهند درصورتی که آنها اصلا نمیدانند چه احساسی داری،تشنگی برطرف نمیشود،جایگاه قدرت مداوماً تحقیرت میکند...میترسی و پاهای ورم کرده ات وقتی راه میروی مثل احمق ها یا عجیب الخلقه هایی نشانت میدهند که در سیرک های قرن ۱۹ عمرشان کشته شد.حتی کمرت هم صاف نمیشود،فیل نما شده ای...داستایوفسکی نوشته که لیاقت با تظاهر رابطه ی مستقیم دارد،کسی که از ظاهر سازی به دور است از شایستگی و لیاقت هم بهره ای ندارد...
*شات از فیلم Entr'acte1924